داستان دو دوست

داستان دو دوست

دو دوست با پاي پياده از جاده اي در بيابان عبور ميکردند.بين راه سر موضوعي اختلاف پيدا کردند و به مشاجره پرداختند.يکي از آنها از سر خشم؛بر چهره ديگري سيلي زد. دوستي که سيلي خورده بود؛سخت آزرده شد ولي بدون آنکه چيزي بگويد،روي شنهاي بيابان نوشت((امروز بهترين دوست من بر چهره ام سيلي زد.))
آن دو کنار يکديگر به راه خود ادامه دادند تا به يک آبادي رسيدند.تصميم گرفتند قدري آنجا بمانند و كنار برکه آب استراحت کنند.ناگهان شخصي که سيلي خورده بود؛لغزيد و در آب افتاد.نزديک بود غرق شود که دوستش به کمکش شتافت و او را نجات داد.

 

 

بعد از آنکه از غرق شدن نجات يافت؛ير روي صخره اي سنگي اين جمله را حک کرد:((امروز بهترين دوستم جان مرا نجات داد))
دوستش با تعجب پرسيد:((بعد از آنکه من با سيلي ترا آزردم؛تو آن جمله را روي شنهاي بيابان نوشتي ولي حالا اين جمله را روي تخته سنگ نصب ميکني؟))
ديگري لبخند زد و گفت:((وقتي کسي مارا آزار ميدهد؛بايد روي شنهاي صحرا بنويسيم تا بادهاي بخشش؛آن را پاک کنند ولي وقتي کسي محبتي در حق ما ميکند بايد آن را روي سنگ حک کنيم تا هيچ بادي نتواند آن را از يادها ببرد.))

 

سپاه من

منم که شعر و تغزل پناهگاه من است                         چنانکه قول و غزل نیز در پناه من است

صفای گلشن دلها به ابر و باران نیست                        که این وظیفه محول به اشک و آه من است

صلای صبح تو دادم به نالهٔ شبگیر                               چه روزها که سپید از شب سیاه من است

به عالمی که در او دشمنی به جان بخرند                    عجب مدار اگر عاشقی گناه من است

اگر نمانده کس از دوستان من بر جا                            وفای عهد مرا دشمنان گواه من است

هر آن گیاه که بر خاک ما دمیده ببوی                           اگر که بوی وفا می دهد گیاه من است

کنون که رو به غروب آفتاب مهر و وفاست                      هر آنکه شمع دلی برفروخت ماه من است

تو هرکه را که چپ و راست تاخت فرزین گوی                 پیاده گر به خط مستقیم شاه من است

نگاه من نتواند جمال جانان جست                              جمال اوست که جوینده نگاه من است

من از تو هیچ نخواهم جز آنچه بپسندی                       که دلپسند تو ای دوست دل بخواه من است

چه جای ناله گر آغوشم از سه تار تهی است                که نغمه قلمم شور و چارگاه من است

خطوط دفتر من سیم ساز را ماند                                قلم معاینه مضراب سر به راه من است

کلاه فقر بسی هست در جهان لیکن                          نگین تاج شهان در پر کلاه من است

شکستن صف من کار بی صفایان نیست                     که “شهریارم” و صاحبدلان سپاه من است